Julius Carl Raschdorff
Biografia
Julius Carl Raschdorff (ur. 2 lipca 1823 w Pleß, zm. 13 sierpnia 1914 w Waldsieversdorf) był niemieckim architektem i nauczycielem akademickim, jednym z czołowych architektów II połowy XIX wieku i przedstawicielem historyzmu. Głównym jego dziełem była katedra w Berlinie.
Po maturze w Gleiwitz w 1842 r. studiował na Berlińskiej Akademii Budownictwa (1845–1853). W 1854 r. został zastępcą architekta miejskiego, a do 1878 r. pracował w Kolonii, nad renowacją pałacu Gürzenich (1854–1859) i ratusza. Od 1864 r. pełnił funkcję architekta miejskiego. W 1872 r. przeszedł do prywatnej praktyki. W 1856 r. na wystawie światowej w Paryżu wygłosił referat nt. nowych technik w budownictwie.
W latach 1876–1880 z jego planów wzniesiono budynek Ständehaus w Düsseldorfie, siedzibę pruskiego sejmu prowincjonalnego, a później Landtag Nadrenii Północnej-Westfalii. W 1878 r. został profesorem budownictwa w Wyższej Szkole Technicznej w Charlottenburgu, gdzie wykładał do przejścia na emeryturę w 1914 r. Raschdorff zaprojektował ponad 220 budowli w Niemczech i krajach sąsiednich; około 100 z nich nadzorował. W 1895 rzeźbiarz Adolf Brütt wykonał z brązu portret Raschdorffa, przeznaczony dla berlińskiej katedry, w budowie której brał udział.
W latach 60. XX wieku imieniem Raschdorffa nazwano jedną z nowych ulic w Düsseldorfie.